Τσάμικο: Ο ρόλος της Ιταλίας

Δέκα χρόνια αργότερα, μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης, στις 30 Ιανουαρίου 1923, και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, παίρνει σάρκα και οστά η υπόθεση ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Τον Μάρτιο του 1924 έχοντας συσταθεί ειδική επιτροπή εξετάζοντας την περίπτωση ανταλλαγής των Μουσουλμάνων Τσάμηδων, κι ενώ οι εργασίες συνεχίζονταν, ο Θεόδωρος Πάγκαλος τον Αύγουστο του 1926 δηλώνει ότι παραιτείται από την ανταλλαγή των Τουρκαλβανών της Θεσπρωτίας. Όλα αυτά ενώ η πλειονότητα των Μουσουλμάνων Τσάμηδων επιθυμούσε να μεταβεί στη Τουρκία αλλά κάτω από Αλβανικές και Ιταλικές πιέσεις αρνήθηκαν τις ανταλλαγές πληθυσμών και έτσι εξαιρέθηκαν από αυτές.
Ο ρόλος της Ιταλίας σε αυτήν την υπόθεση είναι ο ίδιος με το ρόλο που έπαιξε στη δημιουργία του Αλβανικού κράτους το 1912-1913. Να κάνει δηλαδή την Αλβανία ένα Ιταλικό προτεκτοράτο με το οποίο θα μπορεί να ελέγχει μια περιοχή στα Βαλκάνια και να επιβλέπει το τι γίνεται. Επίσης, στα χρόνια της Ιταλίας του Μουσολίνι, η Αλβανία ήταν σαν το σκαλοπάτι που χρειαζόταν η Ιταλία να πατήσει προκειμένου να εισβάλει στην Ελλάδα όπως και έκανε.
Η δολοφονία του Αλβανού Νταούτ Χότζα στα κοντά στα σύνορα του Αλβανικού κράτους θεωρήθηκε έργο των Ελλήνων από την ιταλική κυβέρνηση. Έτσι λοιπόν, το ιταλικό πρακτορείο “Στεφάνι” εξαπέλυσε επίθεση στις 11 Αυγούστου 1940 εναντίον της Ελλάδας γράφοντας: “Ο αλβανικός πληθυσμός ο υποτεταμένος εις την Ελλάδα ευρίσκεται υπό την βαθείαν εντύπωσιν τρομερού πολιτικο΄εγκλήματος διαπραχθέντος μεις την ελληνοαλβανική μεθόριον. Ο μέγας Αλβανός οατριώτης Ντουάτ Χότζα, γεννηθείς εις την αλύτρωτον περιοχήν τής Τσαμουριάς, εδολοφονήθη αγρίως επί αλβανικού εδάφους πλησίον των συνόρων. Εγνώσθη αργότερον ότι οι δολοφόνοι ήσαν Έλληνες πράκτορες”. Το κείμενο αυτό συνεχίζοταν με ανιστόριτα επιχειρήματα υπέρ της “μειονότητας” των Μουσουλμάνων Τσάμηδων και κατέληγε: “Ο πληθυσμός της Τσαμουριάς είναι σήμερον ολιγότερον παρά άλλοτε διατεθειμένος να υποχωρήσει εις τα ελληνικάς πιέσεις. Αν η αγάπη προς την αλβανική πατρίδαν ήρκεσε διά να τροφοδοτήση την πίστην τής Τσαμουριάς εις εποχάς αι οποίαι ήσαν τόσον σκοτειναί διά την τύχην τής Αλβανίας, σήμερον οι Αλβανοί τής Τσαμουριάς θα εύρουν εις τα ανανεωθέντα πεπρωμένα τής μητρός πατρίδος των ακόμη ισχυρότερον λόγον διά να ελπίζουν”.

Συγχρόνως ο ιταλικός Τύπος δημοσίευε για το ίδιο ζήτημα πύρηνα άρθρα εναντίον της κυβέρνησης και των ελληνικών αρχών τής Ηπείρου. Στο ίδιο θέμα επανερχόταν η ιταλική κυβέρνηση με το κείμενο του τελεσίγραφου που επιδόθηκε στον πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά την αυγή της 28η Οκτώβρη 1940: “Η Ιταλική κυβέρνησις σχετικώς να υπενθυμίση εις την ελληνικήν κυβέρνηση τας προκλητικάς ενεργείας εναντίον τού αλβανικού έθνους διά τής τρομοκρατικής πολιτκής, την οποίαν υοθέτησεν εναντίον τού πληθησμού τής Τσαμουριάς και διά τών εμμόνων προσπαθειών προς δημιουργίαν ανωμαλίαν εκείθεν τών συνόρων της”.

Μετά την ιταλική επίθεση εναντίον της Ελλάδας και την ολιγοήμερη διείσδυση ιταλικών δυνάμεων σε τμήμα της Θεσπρωτίας, οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες τάχθηκαν στο πλευρό των εισβολέων, προκειμένου να πετύχουν τα σχέδια τους, και στράφηκαν εναντίον του άμαχου ελληνικού πληθυσμού. Μετά όμως την αντεπίθεση των ελληνικών δυνάμεων και την υποχώρηση των Ιταλών, στις αρχές Νοεμβρίου, έφυγαν προς την Αλβανία και επανήλθαν μετά τη συνθηκολόγηση του Γ. Τσολάκογλου. Με την κατάρρευση της Ιταλίας το 1943 πολλοί εγκατέλειψαν οριστικά τη περιοχή.

Τσαμουριά και Τσάμηδες

Ως προέλευσης των παραπάνω ονομάτων θεωρείτε η παραφθορά του ονόματος του ποταμού Θύαμη, δηλαδή του Καλαμά, με την πάροδο του χρόνου: Θύαμις, Θυάμις, Τσιάμης. Έτσι και οι κάτοικοι γύρω του ποταμού ονόμζονταν Τσ(ι)άμηδες και η περιοχή από Θυαμ(ο)υρία σε Τσ(ι)αμουριά.
Ανατρέχοντας στο 1430, με τη κατάληψη των Ιωαννίνων από τους Τούρκους, ένα μέρος των χριστιανών της περιοχής εξισλαμίζονται δελεασμένοι από υλικά και διοικητικά δώρα. Σημαντικό ρόλο σε αυτό συνέτρεξε και η πίεση των Ελλήνων μετά την αποτυχημένη επανάσταση του Κινήματος του Επισκόπου Τρίκκης Τρικάλων Διονυσίου Φιλοσόφου.

Λόγο του εύφορου εδάφους της περιοχής εγκαταστάθηκαν εκεί και Τουρκαλβανοί αγάδες. Αυτοί ονομαζόντουσαν Σπάχηδες. Οι Σπάχηδες λοιπόν αφήσαν κατ’ εξαίρεση “ελεύθερους” του υποτελείς τους με τον όρο οι γαιοκτήμονες (που πολλοί από αυτές είχαν εξισλαμισθεί) να συγκροτούν ένοπλα σώματα, από τους εργαζόμενους στα κτήματα τους, και να τα συντηρούν καθώς και να τα διοικούν στο πόλεμο κάθε φορά που ο Σουλτάνος είχε ανάγκη των υπηρεσιών τους. Αυτό έγινε κυρίως από τον Μέγα Βεζύρη Σινάν Πασά το 1431.

Οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες θεωρούνται απόγονοι αυτών των Σπάχηδων αλλά ακόμη περισσότερο των εξισλαμισθέντων Ελλήνων γαιοκτημόνων.

Το γεγονός της επί μέρους εξισλάμισης δεν έφερε όμως αυτόματα ως αποτέλεσμα και την αλλοίωση της εθνικής συνειδήσεως. Πρέπει να σημειωθεί πως οι πρώτοι αξισλαμισθέντες παρέμειναν κρυπτοχριστιανοί και μιλούσαν την Ελληνική γλώσσα ώς Έλληνες που ήταν. Με τη πάροδο των χρόνων όμως και τις συναναστροφές τους με τους κατακτητές τούς έκαναν να διαμορφώσουν μια διαφορετική εθνική και θρησκευτική συνείδηση. Λόγω του ότι αυτοί οι Μουσουλμάνοι, μαζί με Αγάδες και Μπέηδες της περιοχής, ταυτίστηκαν με του ομόθρησκους τους κατακτητές ονομάσθηκαν “Τουρκοτσάμηδες” όπως και οι Αλβανοί που συνεργάστηκαν με τους Τούρκους ονομάστηκαν Τουρκαλβανοί.

Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913), και την Ήπειρο να είναι μέρος του ελληνικού κράτους, στη Θεσπρωτία παρέμειναν οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες. Ο αριθμός αυτών δεν έφτανε ούτε το ένα τρίτο έναντι του αριθμού των Ελλήνων Τσάμηδων. Ο συνολικός πληθυσμός της Θεσπρωτίας αριθμούσε τους 61.329 κατοίκους εκ των οποίων οι 44.668 ήταν Έλληνες και οι 16.661 Μουσουλμάνοι.

Μεγάλη προσπάθεια εναντίον του εξισλαμισμού έδωσαν ο Σοφιανός Δρυϊνουπόλεως (1672-1770), ο Νεκτάριος Τέρπος από το Μοσχόπολη και ο Κοσμάς ο Αιτωλός ο οποίος μαρτύρησε στο Κολικόντασι της Βορείου Ηπείρου στις 24 Αυγούστου του 1779.

Σε οποιαδήποτε πολεμική σύγκρουση μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων-Αλβανών, οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες έπαιρναν το μέρος των ομοθρήσκων τους. Αυτό συνέβη κατά τη περίοδο της Τουρκοκρατίας, στους αγώνες των Σουλιωτών κατά του Αλή Πασά, στον Ά Βαλκανικό Πόλεμο όπου τάσσονται κατά της απελευθέρωσης της Ηπείρου από τους Έλληνες. Την περίοδο εκείνη οι Τουρκαλβανοί Τσάμηδες είχαν συγκροτήσει συμμορίες των οποίων όμως η δράση εξουδετερώθηκε από τον Ελληνικό Στρατό και από εθελοντικά σώματα ανταρτών της Θεσπρωτίας τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 1912.

Μετά της ήττα της Τουρκίας και την Συνθήκης Ειρήνης του Λονδίνου, στις 17 Μαϊου 1913, αλλάζουνε τη στάση τους και δηλώνουν με υπόμνημά τους στις 6 Νοεμβρίου 1913 στη Διεθνή Επιτροπή Ελέγχου επί της Εξωτερικής Οργανώσεως της Αλβανίας: “Θα συμπολεμήσωμεν μετά των αδελφών μας Χριστιανών, μέχρις εσχάτων δια να αποκρούσωμεν τον ζυγόν του Αλβανικού Κράτους και να διατηρήσωμεν την ελευθερία μας εις την αγκάλην της μητρός μας Ελλάδος“.

Μακεδονία Ξακουστή

Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΤΕΣ

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων, σε πολλά πόστα εγκατεσπαρμένων στην Ελληνική κοινωνία, για τους οποίους διά πάσαν νόσον και πάσαν δυσπραγίαν υπεύθυνος είναι ο......... εθνικισμός!
Όχι βέβαια ο οποισδήποτε Εθνικισμός.
Μάλιστα, ο εθνικισμός των Ελλήνων.
Ο εθνικισμός των άλλων απλώς δεν υπάρχει ή συνήθως είναι απλός «αυτοπροσδιορισμός». Είναι προφανές ότι κατ' αυτούς ο εθνικισμός φταίει που δεν υπάρχει νοήμων ζωή στον Αρη. Ως άλλοι Εθνοφοβιστές του κιλού έχουν αναγορεύσει τον εθνικισμό στον καταλύτη που εξηγεί την ιλαρά, την αποτυχία μιας πράξης τους (λόγος, άρθρο, επιχείρημα κλπ), τις κατα εξακολούθησιν αποτυχημένες επιλογές μετρίων ανθρώπων -πλην όμως υπερφίαλων με πτυχίο αντιεθνικιστή.

Λες και ο αντιεθνικισμός είναι ένα είδος απαλλακτικού βουλεύματος για κάθε ολίγον κι ολίγιστον αλλά αρκετά θρασύ, ώστε να προσβάλλει με ρετσινιές όπως του «εθνικιστή» τους πολίτες που όφειλε να σέβεται κι έχει κληθεί να υπηρετεί.
Μία κλασική εθνοφοβική αντίληψη.
Επιτέλους πια με αυτήν την πιπίλα του εθνικισμού με αυτή την ευκολία και την ευχέρεια που έχουν ορισμένοι να προσβάλλουν βάναυσα και βάρβαρα εκείνους που τους πληρώνουν από το υστέρημά τους για να ψυχαγωγηθούν και να μάθουν μια λέξη (έστω μόνον μία) παραπάνω σε μια παράσταση, να βιώσουν μια ιδέα, να ζήσουν μια ευφροσύνη. Εμ τους πετάνε κατάμουτρα την αποτυχία τους οι εκλεκτοί, εμ τους βρίζουν κι από πάνω με ρετσινιές κι εύκολες συκοφαντίες.
Έχουν βάλει τη ταμπέλα εθνικιστής σε όποιο τολμήσει να μιλήσει, για πατρίδα, για άμυνα, για Ελληνοφροσύνη, με στόχο τη γελοιοποίηση και τη φίμωση. Σήμερα στην Ελλάδα σε οποιοδήποτε μέσο μαζικής ενημέρωσης δεν τολμά κανείς να μιλήσει για Ελληνικό πατριωτισμό, για ήρωες και γεγονότα που μας κάνανε ελεύθερους και περήφανους.
Όπως αναφέρει χαρακηριστικά ο Χρύσανθος Λαζαρίδης καταγγέλλουν τον εθνικισμό, αλλά στην πραγματικότητα φοβούνται τη δημοκρατία. Είναι περίεργα υβρίδια, τοπικές «αποφύσεις» μιας ευρω-γραφειοκρατίας, που χάνει ήδη όλες τις μάχες στην Ευρώπη.

Πρόσφατα μάλιστα οι συν αυτοίς «αντιεθνικιστές», συμπαρασταθήκανε στους Σκοπιανούς κλέφτες της Ελληνικής Ιστορίας και τους βεβαίωσαν ότι κακώς η Ελλάδα δεν συνηγορεί στην απαίτησή τους για το όνομα της Μακεδονίας κατατέθοντας στεφάνι σε ένα από τα σύμβολα του Σκοπιανού εθνικισμού.!!!

Αντί να προβληματισθούν, αντί να το ψάξουν το πράγμα, αντί να δώσουν εξηγήσεις -να γίνουν κατανοητοί, να διδάξουν το κοινό, το βρίζουν. Με αλαζονεία. Είναι πλέον ανυπόφορο...Είναι στοιχείο ταυτότητας των ολοκληρωτικών σχημάτων και των ολοκληρωτικής νοοτροπίας ανθρώπων στο

*Nα μην απαντάνε στην κριτική, μόνο να μάχονται αυτόν που τους κρίνει.
*Nα θέλουν να τον αποδείξουν οπωσδήποτε ανυπόληπτο, αναξιόπιστο, δίχως το κύρος που θα καθιστούσε υπολογίσιμη και με απήχηση την κριτική του.
*Θέσεις και επιχειρήματα της κριτικής παρακάμπτονται, αγνοούνται.
*Αυτό που ενδιαφέρει είναι να σπιλωθεί με κάθε τρόπο ο κριτής, να εξοντωθεί ηθικά, να διασυρθεί το όνομά του.
*Με ερμηνείες φαντασιώδεις των προθέσεων και κινήτρων του, με έντεχνα υπονοούμενα και διφορούμενους υπαινιγμούς για το ήθος του, το παρελθόν του ή ότι άλλο προσφέρεται ως ομιχλώδης, αλλά γόνιμος για υποψίες, καταλογισμός.

Όπως λέει ο Χρήστος Γιανναράς στην Ελλάδα οι γενναίοι της υποταγής έχουν κατορθώσει να ενοχοποιήσουν ακόμα και τις λέξεις που τους ενοχλούν: Αλλοίμονο στον αφελή που θα μιλήσει για «ενδοτισμό» για «υπαγορευμένη πολιτική ελληνοτουρκικών σχέσεων», για «αφελληνισμένη παιδεία», για «συνειδήσεις παγιδευμένες στη διαπλοκή».

Θα τους πούνε Εθνικιστές οι Έλληνες Ταλιμπάν της Εθνοφοβίας.

ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ: Ο ΕΘNΟΜΑΡΤΗΡΑΣ ΜΑΣ ΑΓΙΟΣ

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είναι μια κορυφαία μορφή για την Ελλάδα και την Ορθοδοξία. Έζησε σε μια εποχή που το έθνος μας ριμάζονταν από την πιο στυγνή τυραννία των Τούρκων. Η αγνή του ψυχή φλέγονταν από αγάπη για το Χριστό και την Ελλάδα. Για αυτό αναδείχθηκε γρήγορα μεγάλος Ιεραπόστολος του Ευαγγελισμού του ελληνικού λαού. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Κώνστας. Γεννήθηκε το 1714 στο χωριό «Μέγα Δένδρον» της επαρχίας Αποκούρου της Αιτωλίας. Οι γονείς του ήταν πάρα πολύ ευσεβείς και μόρφωσαν τον Κώνστα «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Σε ηλικία 30 περίπου χρόνων φοιτά στην Αθωνιάδα σχολή στο Άγιο Όρος, σπουδάζοντας Αρχαία Ελληνικά και Λατινική φιλολογία, φιλοσοφία, ηθική, ρητορική, μαθηματικά, φυσικές επιστήμες, ιατρική και θεολογία έχοντας επιφανείς διδασκάλους του Γένους ως καθηγητές όπως τον Παναγιώτη Παλαμά και τον Ευγένιο Βούλγαρη.
Στην Ιερά Μονή Φιλοθέου βρήκε το κατάλληλο πνευματικό κλίμα που ζητούσε η ψυχή του. Εκεί άρχισε συστηματικά να μελετά το λόγο του Θεου, την Αγία Γραφή καθώς και τους Πατέρες της Εκκλησίας.
Το 1759 γίνεται μοναχός και αργότερα ιερέας και παίρνει το όνομα Κοσμάς.
Αφήνει το Άγιο Όρος και έρχεται στην πόλη όπου γνωρίζει τον Πατριάρχη Σεραφείμ Β’ και άλλους αρχιερείς που τον προτρέπουν στο κήρυγμα.
Το 1760 σε ηλικία 46 χρόνων ξεκινά τις περιοδείες τους για να στηρίξει τους χριστιανούς. Το κήρυγμά του είχε μεγάλη επιτυχία αν και η εποχή ήταν δύσκολη αφού σχολεία δεν υπήρχαν και φοβερή αγραμματοσύνη επικρατούσε σε όλη την πατρίδα μας.
Ο Πατροκοσμάς πραγματοποίησε τέσσερις μεγάλες ιεραποστολικές περιοδείες, όσες και ο Απόστολος Παύλος. Πέρασε από αναρίθμητες πόλεις, κωμοπόλεις, χωριά και παντού κήρυττε την πίστη στο Χριστό και την αφοσίωση στην ορθόδοξη εκκλησία. Το τεράστιο ιεραποστολικό του έργο κράτησε είκοσι χρόνια και στο διάστημα αυτό ίδρυσε 247 σχολεία.
Εβραίοι τον κατηγόρησαν στον Κουρτ – Πασά στον οποίο έδωσαν και είκοσι χιλιάδες γρόσια για να τον βγάλει από τη μέση γιατί θίγονταν τα συμφέροντά τους από τα κηρύγματά του.
Τον συνέλαβαν οι Τούρκοι και στη θέση Μπουγιαλή κοντά στον Άψο ποταμό τον κρέμασαν σε ένα δένδρο. Μετά γύμνωσαν το ιερό λείψανό του και με μια πέτρα στο λαιμό το έριξαν στο ποτάμι. Ήταν 24 Αυγούστου του έτους 1779.
Μετά τρεις ημέρες ο ιερέας του χωριού Καλικόνταση βρήκε το λείψανο του Αγίου, το έντυσε με το ράσο του και το ενταφίασε στο νάρθηκα της εκκλησίας των εισοδίων της Θεοτόκου.
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον ανακήρυξε τυπικά Άγιο στις 20/4/1961. Οι κάτοικοι, όμως, των περιοχών όπου έδρασε του είχαν κτίσει ναούς και προσκυνητάρια, είχαν ζωγραφίσει εικόνες του, είχαν συνθέσει ακολουθίες και τον μνημονεύουν στις προσευχές τους πριν ακόμη τον ανακηρύξει Άγιο το Πατριαρχείο. Εκτός από το ιεραποστολικό του έργο ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός κατά τη διάρκεια της δράσης του προέβη στην προφήτευση πάρα πολλών γεγονότων που αφορούσαν τον Ελληνισμό αλλά και ολόκληρη την ανθρωπότητα από τις οποίες αρκετές έχουν επαληθευθεί έως σήμερα. Για εμάς δεν υπήρξε ένας απλός μάρτυρας αλλά ένας σπουδαίος Εθνομάρτυρας. Αν βλέπει την κατάσταση του σημερινού ελληνικού κράτους θα φρήττει για την κατάντια των Ελλήνων πολιτικών να καταθέτουν στεφάνια στο μαυσωλείο του αρχισφαγέα Κεμάλ Αττατούρκ και να επιδιώκουν να κάνουν τα θρησκευτικά ένα απλό προαιρετικό μάθημα στα σχολεία.
Η ευγνωμοσύνη της Ελλάδας είναι τεράστια για τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό.

The 4 Skins

ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ ΜΙΣΘΩΤΩΝ: Η ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ

Σε αντίθεση με τον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό, η εθνικιστική ιδεολογία δεν αντιμετωπίζει τα οικονομικά μεγέθη ως αυτοσκοπό και συναντά την οικονομία με την κοινωνική πραγματικότητα, χρησιμοποιώντας το σύνολο των πόρων του κράτους όχι για την κατάκτηση μεμονωμένων οικονομικών δεικτών αλλά για την διάχυση του παραγόμενου πλούτου ανάλογα με την παραγωγική ικανότητα κάθε πολίτη και παράλληλα, διαμορφώνει τις οικονομικές συνθήκες με τέτοιον τρόπο ώστε η κοινωνία να διατηρεί σε κάθε χρονική στιγμή μία δημιουργική δυναμική.

Η φορολογία αποτελεί τον σημαντικότερο πόρο του κράτους προκειμένου να ασκήσει την πολιτική του. Ο πολίτης συνεισφέρει ανάλογα με τις δυνάμεις του ώστε να χρηματοδοτηθούν κοινωφελή έργα και πάσης φύσεως απαραίτητες δαπάνες. Ασχέτως, εάν η κατασπατάληση των χρημάτων του λαού είναι το κύριο μέλημα του καπιταλιστικού κράτους η φορολογία είναι απαραίτητη και αποτελεί κοινωνική υποχρέωση προς τη λαϊκή κοινότητα.

Το ισχύον σύστημα φορολόγησης μισθωτών είναι εντελώς άδικο και είναι εμφανώς μεροληπτικό υπέρ των μεγάλων εισοδημάτων. Η μεταρρύθμιση της φορολογικής κλίμακας που εξήγγειλε ο Υπουργός Οικονομικών κ. Αλογοσκούφης και ολοκληρώνεται το 2009 προβλέπει αύξηση του αφορολογήτου ορίου στα 12.000 ευρώ για τους άγαμους και παντρεμένους και την θέσπιση ενιαίου συντελεστή 25% για εισοδήματα από 12-30.000 ευρώ, 35% για εισοδήματα από 30.000 έως 75.000 ευρώ και 40% για εισοδήματα άνω των 75.000 ευρώ. Το αφορολόγητο όριο προσαυξάνεται κατά 1.000 ευρώ για κάθε παιδί ενώ για το τρίτο παιδί το αφορολόγητο φθάνει τις 22.000 ευρώ και προσαυξάνεται κατά 1.000 ευρώ για το τέταρτο, πέμπτο παιδί κ.ο.κ.

Η ανωτέρω κλίμακα προσφέρει μικρές φοροελαφρύνσεις για χαμηλά και μεσαία εισοδήματα αλλά ευνοεί σαφώς τα μεγάλα εισοδήματα (άνω των 25.000 ευρώ), τα οποία απολαμβάνουν σαφώς μικρότερη φορολογική επιβάρυνση σε σχέση με το σύστημα που επικρατούσε έως το 2006. Άποψη μας είναι ότι το αφορολόγητο ποσό των 12.000 ευρώ είναι εκτός πραγματικότητας, διότι διαιρεμένο δια 14 μισθούς σημαίνει ότι κάθε καθαρός μισθός άνω των 854 ευρώ υπόκειται σε φορολόγηση. Σε περιόδους όμως, έντονης ακρίβειας και υψηλής ανεργίας είναι παράλογο σε τόσο χαμηλό μισθό να παρακρατείται φόρος. Το αφορολόγητο εισόδημα είναι απαραίτητο να αυξηθεί κατά τουλάχιστον στα 15.000 ευρώ ώστε να υπόκεινται σε φορολόγηση εισοδήματα με καθαρό ποσό άνω των 1.070 ευρώ και για να μπορέσουν έτσι τα χαμηλά κυρίως, εισοδήματα να πάρουν μια σημαντική ανάσα σε περίοδο έντονων πληθωριστικών πιέσεων. Με το προτεινόμενο αφορολόγητο ποσό ένας μισθωτός με ετήσιο φορολογητέο εισόδημα 15.000 ευρώ δεν θα πληρώσει καθόλου φόρο, ενώ με το ισχύον αφορολόγητο το 2008 θα πληρώσει 797,85 ευρώ. Επιπρόσθετα, προτείνουμε μείωση του φορολογικού συντελεστή έως τα 20.000 ευρώ στο 20% και 25% από τα 20.000 έως 30.000 ευρώ.

Άλλη πολύ σημαντική παράμετρος στην φορολογία είναι το αφορολόγητο ποσό για τους τρίτεκνους. Το ισχύον αφορολόγητο των 22.000 ευρώ είναι σαφώς ανεπαρκές για τις σημερινές απαιτήσεις της ζωής και προτείνουμε γενναία αύξηση του αφορολογήτου ποσού στα 30.0000 ευρώ ώστε να διευκολυνθεί η οικονομική κατάσταση των τριτέκνων αλλά και να δοθεί ένα πολύ ισχυρό κίνητρο για την αύξηση των γεννήσεων και την καταπολέμηση της υπογεννητικότητας. Σημειώνουμε ότι με τις σημερινές οικιστικές συνθήκες είναι δύσκολη η απόκτηση πέντε ή περισσοτέρων τέκνων και πρέπει να δοθεί μεγάλη σημασία και να χορηγηθούν κίνητρα για την απόκτηση τρίτου τέκνου. Επιπλέον, η ισχύουσα αύξηση του αφορολογήτου ορίου κατά 1.000 ευρώ για κάθε τέκνο άνω των τριών είναι αστεία. Προτείνουμε την αύξηση του αφορολογήτου ορίου για το τέταρτο παιδι στα 35.000 ευρώ, στα 40.000 ευρώ για το πέμπτο παιδί και πλήρη φοροαπαλλαγή για το έκτο παιδί και άνω και έως του ποσού των 70.000 ευρώ. Με το σύστημα αυτό, ένας τρίτεκνος με φορολογητέο εισόδημα 30.000 ευρώ που θα πλήρωνε το 2008 2.127,60 ευρώ φόρο, δεν θα καταβάλει ούτε ένα ευρώ.

Δεδομένου ότι, η στήριξη των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων θα προκαλέσει μείωση των φορολογικών εσόδων του κράτους, θα πρέπει τα μεγάλα εισοδήματα να στηρίξουν την μεταρρύθμιση αυτή, σε μια εποχή μάλιστα όπου οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Θέση μας είναι ότι από 30.000 έως τα 70.000 ευρώ ο φορολογικός συντελεστής πρέπει να είναι στο 35% και από τα 70.000 και άνω στο 43%. Παράλληλα, στηρίζουμε το χρόνιο και πάντοτε ανικανοποίητο αίτημα της ΓΣΕΕ για τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας.

Επιπλέον, υπάρχουν ειδικές κατηγόριες εισοδήματος που αφορούν κυρίως υψηλόβαθμα στελέχη επιχειρήσεων τις οποίες ο νομοθέτης δεν φορολογεί ενώ αποτελούν και αυτές εισόδημα, όπως τα stock options. Πρόκειται για αγορά μετοχών που προσφέρονται ως bonus σε στελέχη εταιρειών σε τιμή πολύ χαμηλότερη της χρηματιστηριακής αξίας και οι οποίες εφ΄όσον γίνει αύξηση μετοχικού κεφαλαίου και εκδοθούν νέες μετοχές, δεν φορολογούνται. Αυτή η διακριτική μεταχείριση δεν πρέπει να συνεχισθεί να υπάρχει και πιστεύουμε ότι και αυτά τα εισοδήματα ή πιο σωστά, η υπεραξία των μετοχών αυτών, πρέπει να φορολογηθεί και να υπαχθεί στην κλίμακα του 43%.

Τονίζουμε ότι η αναδιάρθρωση της φορολογικής κλίμακας που προτείνουμε έχει και βραχυπρόθεσμο αλλά και μακροπρόθεσμο στόχο. Επιδιώκει την ανακούφιση των χαμηλών και μεσαίων οικονομικών στρωμάτων από την ασφυκτική πίεση της ακρίβειας, αλλά και την αλλαγή της ψυχολογίας του πολίτη ώστε να αντιμετωπίσει με μεγαλύτερη αισιοδοξία το μέλλον. Παράλληλα, αποτελεί ένα κίνητρο για την μεταβολή της καταστροφικής δημογραφικής πορείας του ελληνικού λαού που είναι βέβαιον ότι τις επόμενες δεκαετίες θα λάβει διαστάσεις εκρηκτικές.