ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ...

Η Ηλένια του Πολυτεχνείου

Δημοκρατικό Κόμμα των Αλβανοφώνων στην Ελλάδα....

Ο ρόλος του Οδυσσέα Τσενάι, ο οποίος πριν από λίγα χρόνια ήταν σημαιοφόρος
στην παρέλαση.

Το ισχυρό λόμπι τον ετοιμάζει στην Βοστόνη.

Κάνει κόμμα στην Αθήνα ο Τσενάι

Έτοιμη η διακήρυξη του Δημοκρατικού Κόμματος των Αλβανοφώνων. Τις αποσκευές του για την Ελλάδα, όπου θα ιδρύσει κόμμα αλβανοφώνων, ετοιμάζει ο Οδυσσέας Τσενάι.. Ο Αλβανός που πριν από μερικά χρόνια ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων ως σημαιοφόρος στην μαθητική παρέλαση, σπουδάζει Πολιτικές Επιστήμες στη Βοστόνη και θα πρωταγωνιστήσει
στο εγχείρημα της δημιουργίας του "Δημοκρατικού Κόμματος των Αλβανοφώνων" στην Ελλάδα.

H ΠΟΛΙΤΙΚΗ


Μηδενός εξαιρουμένου, όλα τα πολιτικά κόμματα της Αλβανίας συμφωνούν
απόλυτα με τη δημιουργία κόμματος Αμβανοφώνων στην Ελλάδα. Για πολλόυς και
διάφορους λόγους. Κυρίως, όμως, διότι αυτό το κόμμα θα χρησιμοποιηθεί για
να ισχυροποιηθεί ακόμη περισσότερο ο ρόλος της Αλβανίας στα Βαλκάνια.
Πέρα από τις επιφανειακές διαφορές τους, τα αλβανικά κόμματα συμφωνούν
στις θέσεις τους για τα εθνικά θέματα αλλά και για τα θέματα της αλβανικής οικονομίας.
Δηλαδή, να λειτουργούν από κοινού και με όλα τα μέσα που διαθέτουν ώστε η
Αλβανία να προσδεθεί ακόμα πιό σφιχτά στο άρμα των ΗΠΑ, προκειμένου η χώρα
τους να ελέγχει τη δραστηριότητα των πολιτικών και στρατιωτικών
επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια, από τη μία, και για να
προστατευτεί έτσι ο ζωτικός της χώρος και τα εθνικά της συμφέροντα
από την άλλη. Όσο για την αλβανική οικονομία , όλα τα αλβανικά κόμματα έχουν συμφωνήσει ότι ο κύριος μοχλός της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας τους είναι τα τραπεζικά εμβάσματα των Αλβανών μεταναστών προς την πατρίδα τους, αφού η Αλβανία δεν έχει τα περιθώρια να στηριχτεί στην παραγωγή ή στις υπηρεσίες.
Γι αυτό, άλλωστε, τα ίδια τα αλβανικά κόμματα χρηματοδοτούν ολόκληρες οικογένειες
Αλβανών πολιτών με τα πρώτα έξοδα εγκατάστασής τους σε ξένες χώρες,
ενθαρρύνοντας έτσι τη μετανάστευση. Εξ' άλλου, όπως συζητείται εντός της αλβανικής κοινότητας στην Αθήνα, τα Ελληνικά πολιτικά κόμματα έχουν διαψεύσει επανειλημμένα τις ελπίδες των Αλβανών για τα θέματα που τους απασχολούν στη χώρα μας και δεν τους εκπροσωπούν πλέον...

"Μέχρι στιγμής οι δεσμεύσεις των κυβερνήσεων δεν έχουν γίνει πράξη και το
μαρτύριο των μεταναστών στην Ελλάδα συνεχίζεται" αναφέρουν μεταξύ άλλων. Όλα αυτά όμως δεν μπορούν να γίνουν χωρίς χρήμα.
Έτσι, πρωταγωνιστικό ρόλο στο συντονισμό του αλβανόφωνου στοιχείου πάντα στον κόσμο - ειδικότερα όμως όσον αφορά στα Βαλκάνια -,
με την επίσημη γενική πολιτική του κράτους της Αλβανίας, έχει αναλάβει η Αλβανο-Αμερικανική Τράπεζα - η οποία American Bank of Albania ανήκει κατά 100% στο αλβανοαμερικανικό λόμπι και ιδρύθηκε στην πολιτεία Delaware των ΗΠΑ, το 1989, με πράξη
της κυβέρνησης των ΗΠΑ για την υποστήριξη της... δημοκρατίας στις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Επίσης, η ίδια τράπεζα είναι ο κύριος χρηματοδότης των μεγαλύτερων εκδόσεων (εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία κ.λ.π.) στην αλβανική γλώσσα για τα Βαλκάνια.

Και τα στελέχη της Αλβανο-Αμερικανικής Τράπεζας αλλά και τα μέλη του συμβουλίου του αλβανο-αμερικανικού λόμπι μπαινοβγαίνουν στον Λευκό Οίκο σαν να πρόκειται για το σαλόνι τους. Πολύ χαρακτηριστικά, ο επικεφαλής του αλβανο-αμερικανικού λόμπι είναι πρώην γερουσιαστής των ΗΠΑ. Επίσης, το λόμπι των Αλβανών στις ΗΠΑ έδειξε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για την υπόθεση Τσενάι. Είναι γεγονός ότι συγχρηματοδοτούν τις σπουδές του Οδυσσέα Τσενάι στις Πολιτικές Επιστήμες. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες
αναφέρουν ότι ο Τσενάι φοιτά στη Σχολή Ηγετών του Harvard, αφού έκανε ένα "πέρασμα" - για τα μάτια του κόσμου - από το τμήμα Φυσικής του Boston College.

Υποστηρικτές στην Ελλάδα

Τη δημιουργία κόμματος Αλβανοφώνων στην Ελλάδα ενθαρρύνουν επίσης
εγχώριοι πολιτικοί αλλά και οικονομικοί κύκλοι.

Δημοσιογραφικά συγκροτήματα, εκδοτικοί οίκοι, μεγαλομέτοχοι Ελληνικών ιδιωτικών καναλιών, κατασκευαστές δημόσιων έργων, εμπορικά επιμελητήρια, πολιτικές οργανώσεις, μη-κυβερνητικές οργανώσεις κ.α.

Το "Δημοκρατικό Κόμμα των Αλβανοφώνων" υποστηρίζεται επίσης από εξωκοινοβουλευτικές συσπειρώσεις της Αριστεράς στην Ελλάδα, από Έλληνες αλβανικής καταγωγής που έχουν διακριθεί μέσα από τα Ελληνικά media, αλλά και Αλβανούς επιχειρηματίες που ζουν και δραστηριοποιούνται στη χώρα μας.
Πηγή: Presstime Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2007 αρ φυλ 75 σελ 8

Επίθεση στο τουρκικό προξενείο στη Θεσσαλονίκη

Επίθεση με μολότοφ από αγνώστους δέχθηκε, γύρω στις 10.30 το βράδυ, το φυλάκιο που βρίσκεται έξω από το Τουρκικό Προξενείο στην οδό Αγίου Δημητρίου.
Από τη φωτιά προκλήθηκαν μικρές υλικές ζημίες χωρίς ευτυχώς να κινδυνέψει κανείς. Οι άγνωστοι προξένησαν επίσης ζημιές σε σταθμευμένα οχήματα προτού εξαφανιστούν.

Πηγή: www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Υ.Γ. Η είδηση αυτή δεν θα αναδημοσιευόταν εάν δεν θύμιζε...06/09/1955

Σπαρτιάτης Οπλίτης, ο θεός του πολέμου!

Αποτελούν ακόμα και σήμερα αντικείμενο θαυμασμού, για τους ρομαντικούς μελετητές της ιστορίας, αλλά και τους στρατιωτικούς αναλυτές, οι «θρυλικοί» Σπαρτιάτες οπλίτες. Ένας στρατός, που στην περίοδο της ακμής του ήταν αήττητος από οποιονδήποτε αντίπαλο σε δύση και ανατολή.


Απαρχές – Οργάνωση – Σύνθεση. Το σπαρτιατικό κράτος δημιουργήθηκε στην κοιλάδα του Ευρώτα, τους «σκοτεινούς αιώνες» 11ος – 9ος αιώνας π.Χ. Οι 2.000 Δωριείς πολεμιστές που έφθασαν από τον βορρά αγωνίστηκαν σκληρά για να επικρατήσουν. Είχαν ως αντιπάλους μερικούς από τους πιο αξιόλογους πολεμιστές εκείνης της εποχής. Τους Αχαιούς κατοίκους της Λακωνικής που αντιστάθηκαν, τους Μεσσήνιους «άσπονδους» γείτονες, τους Αργείους ιδίας καταγωγής με τους Σπαρτιάτες. Ο αγών ήταν δύσκολος. Οι ηττημένοι αντίπαλοί τους είτε υποδουλώθηκαν (έγιναν είλωτες), είτε κατά τους πρώτους αυτούς αιώνες ενσωματώθηκαν στην σπαρτιατική πολιτεία. Ο Αριστοτέλης μας πληροφορεί ότι αυτή την πρώιμη περίοδο, όπου σημειωτέον οι ιστορικές γνώσεις μας δεν είναι επαρκείς, υπήρχαν στην Λακεδαίμονα 10.000 πολίτες. Αργότερα, κατά τον 8ο π.Χ. αιώνα, όπου φέρεται να έζησε ο «θρυλικός» νομοθέτης τους ο Λυκούργος, οι πολίτες της ήταν 9.000, όσοι και οι κλήροι στους οποίους χωρίστηκε η γη τους. Αυτοί οι πολίτες ήταν οι Όμοιοι. Η σκληρή και απαράμιλλη εκπαίδευσή τους, τους έκανε αήττητους στο πεδίο της μάχης για περίπου 4 αιώνες. Εκείνη την πρώιμη αρχαϊκή περίοδο, αναπτύχθηκε στις ανεξάρτητες πόλεις – κράτη ένα νέο είδος πολέμου, ο οπλιτικός πόλεμος. Βασιζόμενες στην πυκνή διάταξη, την χρήση της μεγάλης «αργολικής» ασπίδας, του «όπλου», καθώς και στην εξαιρετική εκπαίδευση και φυσική κατάσταση, οι πόλεις-κράτη υπεράσπιζαν την ανεξαρτησία τους, μέσω της οπλιτικής φάλαγγος. Η φάλαγξ, πυκνός σχηματισμός πεζών, δρώντας σαν ένα σώμα, επέτρεπε σε μικρότερους αριθμητικά αντιπάλους να αντιμετωπίζουν επιτυχώς τις μάχες. Η φάλαγξ, έσωσε τον ελληνικό κόσμο κατά την βάρβαρη περσική εισβολή των αρχών του 5ου αιώνα π.Χ. Στην Σπάρτη η φάλαγξ έφτασε στο απόγειο της, ήταν η φάλαγξ των Ομοίων.
Αλλά ο σπαρτιατικός στρατός δεν αποτελείτο μόνο από τους Ομοίους. Στο σπαρτιατικό κράτος υπήρχαν και οι Περίοικοι, πολίτες δηλαδή με περιορισμένα δικαιώματα, που ακολουθούσαν τους Ομοίους στις εκστρατείες. Ο αριθμός των άρρενων Περιοίκων, την εποχή της ακμής της Σπάρτης, υπολογίζεται σε 30.000. Βεβαίως στις εκστρατείες συμμετείχε ένα μέρος αυτών.
Ρόλο στον στρατό των Λακεδαιμονίων είχαν και οι Είλωτες, ως βοηθητικοί όμως. Ο αριθμός τους υπολογίζεται από 40 έως 50 χιλιάδες (εννοούνται οι άρρενες).



Η εποχή της ακμής. Το κράτος των Λακεδαιμονίων έφθασε στην μεγαλύτερη έκτασή του από το 547 π.Χ. μέχρι το 370 π.Χ. Περίπου 8.400 τ.χιλ, δηλαδή τα 2/5 της Πελοποννήσου, αποτελούσαν την επικράτειά τους. Βέβαια, μέσω της Πελοποννησιακής Συμμαχίας, ήλεγχαν μια έκταση 20.000 τ.χιλ και περίπου 800.000 – 900.000 κατοίκους. Πόσος ήταν τελικά ο πληθυσμός της σπαρτιατικής πολιτείας; Με βάση τα στοιχεία των αρχαίων συγγραφέων, αλλά και της πληθυσμιακής κατανομής της νοτίου Ελλάδος, ο πληθυσμός τους πρέπει να ήταν 320 έως 340 χιλιάδες. Πάντα μιλάμε για την περίοδο πληθυσμιακής ακμής (547 – 464). Διότι το 464 π.Χ. συνέβη ο καταστροφικός σεισμός, που σύμφωνα με τις πηγές προκάλεσε τον θάνατο περισσοτέρων από 20.000 ατόμων. Αμέσως ξέσπασε ειλωτική επανάσταση, γνωστός και ως γ΄μεσσηνιακός πόλεμος, ο οποίος αύξησε και άλλο τα θύματα. Ο πληθυσμός της Λακωνικής, σίγουρα έπεσε κάτω από τις 300.000, χωρίς ποτέ να ανακάμψει. Οι επακόλουθες συγκρούσεις και οι ανταγωνισμοί με την Αθήνα, καθώς και ο καταστροφικός για τον ελληνισμό Πελοποννησιακός Πόλεμος, προκάλεσε περαιτέρω δημογραφική συρρίκνωση.



Η παρακμή και τα αίτιά της. Ο αριθμός των Ομοίων με το πέρασμα του χρόνου ελαττωνόταν. Από το 464 και μετά, η Σπάρτη δεν είχε πλέον 8 με 9 χιλιάδες άριστους πολεμιστές, αλλά τους μισούς και λιγότερους. Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος μεγάλωσε τις απώλειες. Η στρατηγική ιδιοφυία του Βρασίδα, του Λύσανδρου ή του Αγησιλάου δεν απέτρεψε τελικά το μοιραίο, που ήρθε λίγες δεκαετίες αργότερα, το 371 π.Χ. στα Λεύκτρα.
Ένα θέμα προς συζήτηση είναι τι γινόταν με τους δευτερότοκους ή τριτότοκους γιους των Ομοίων. Ο κλήρος πέρναγε στον πρωτότοκο, οπότε αυτοί πέρναγαν στην κατηγορία των Υπομειόνων, δηλαδή πολιτών 2ης κατηγορίας. Στον πόλεμο, μάλλον τάσσονταν στην φάλαγγα των Περιοίκων, αυξάνοντας έτσι την μαχητική της αξία. Πόσοι ήταν; Δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία, αλλά πρέπει να έφταναν ή και να ξεπερνούσαν τις 5.000, πάντοτε σε περιόδους δημογραφικής ακμής.
Ένα άλλο στοιχείο που οδήγησε στην πτώση ήταν ένας νόμος που χρεώνεται στο έφορο Επιταδέα, σύμφωνα με τον οποίο ο κλήρος από τον Όμοιο πατέρα μπορεί να περάσει στην κόρη και όχι απαραίτητα στον γιο, εφ’ όσον δεν υπήρχε γιος. Αυτό υπολογίζεται ότι έγινε προς το τέλος του 5ου ή τις αρχές του 4ου αιώνα. Έτσι τελικά η Σπάρτη έγινε μια πολιτεία με πλούσιες νύφες, αλλά χωρίς υπερασπιστές.



Το τέλος. Μετά τις ήττες του 371 και του 362 από τους Θηβαίους των Επαμεινώνδα και Πελοπίδα, η Σπάρτη περνάει στο παρασκήνιο. Τελευταία αναλαμπή, το δεύτερο μισό του 3ου αιώνα (250-220), όπου οι μεταρρυθμιστές βασιλείς Άγις και Κλεομένης, προσπάθησαν να ανασυστήσουν τον ανίκητο στρατό των Ομοίων και να αναστήσουν το κλέος της Σπάρτης. Παρά τις αρχικές τους επιτυχίες, κυρίως του Κλεομένους, οι ιστορικές συγκυρίες δεν τους βοήθησαν. Στην Σελλασία το 222 π.Χ, ήταν το κύκνειο άσμα του θρυλικού στρατού των Λακεδαιμονίων, παρά τις προσπάθειες να ανασυγκροτηθεί στις δεκαετίες που ακολούθησαν. Ήταν αργά για μεταρρυθμίσεις. Αυτές έπρεπε να γίνουν 150 χρόνια νωρίτερα.
Κατά τον Αριστοτέλη, η χώρα των Λακεδαιμονίων ήταν ικανή να δώσει 30.000 πεζούς και 1.500 ιππείς. Όσον αφορά το ιππικό, αυτό ποτέ δεν αναπτύχθηκε σε μια χώρα που προτιμούσαν τον «ηρωϊκό» πεζό τρόπο μάχης. Άλλωστε στην νότιο Ελλάδα, με εξαίρεση την πεδινή Βοιωτία, δεν αναπτύχθηκε ιδιαίτερα το ιππικό. Περίφημο ιππικό είχαν μόνο η Θήβα, η Θεσσαλία και βεβαίως η Μακεδονία. Για τους πεζούς αναφερθήκαμε προηγουμένως. Σε περίοδο ακμής ήταν σίγουρο ότι η Σπάρτη μπορούσε να αναπτύξει δύο φάλαγγες. Η μία των Ομοίων και η άλλη των Περιοίκων, όπως έγινε στις Πλαταιές το 479 π.Χ. Ποτέ, βέβαια, ο αριθμός των οπλιτών δεν έφθασε στο σύνολό τους τις 30.000. Σε κάθε περίπτωση στην ακμή του, ο στρατός τους έμοιαζε ανίκητος. Και ήταν.


Σύγκριση με άλλους στρατούς. Πολλοί μελετητές αναρωτιούνται ποια στρατιωτική δύναμη ήταν ανώτερη στο πεδίο της μάχης, η σπαρτιατική φάλαγξ, η μακεδονική φάλαγξ ή η ρωμαϊκή λεγεώνα. Οι δύο τελευταίες αναμετρήθηκαν, σε μια εποχή βεβαίως που η λεγεώνα ήταν ανερχόμενη ενώ η φάλαγξ παρηκμασμένη. Δεν αντιμετώπισαν οι Ρωμαίοι τον Φίλιππο ή τον Μέγα Αλέξανδρο, αλλά τους διαδόχους τους. Αλλά και οι Μακεδόνες όταν επικράτησαν, δεν αντιμετώπιζαν τους ακμάζοντες νότιους Έλληνες, αλλά τις παρηκμασμένες πόλεις-κράτη του 2ου μισού του 4ου π.Χ. αιώνα. Ανάμεσά τους δεν βρισκόταν η Σπάρτη, που ήταν βουτηγμένη στην παρακμή της.
Μπορούμε, τελικά, να δώσουμε απάντηση για το ποιος νικούσε, αν κάνουμε αυτές τις συγκρίσεις; Η λεγεώνα, πιο ευκίνητη από την βαριά μακεδονική φάλαγγα, υπερίσχυσε. Αν όμως τους στρατού ηγείτο ένας Φίλιππος ή ένας Μέγας Αλέξανδρος το αποτέλεσμα μάλλον θα ήταν διαφορετικό. Όσο για την σπαρτιατική φάλαγγα της περιόδου της ακμής της, δεν νομίζουμε ότι θα υπήρχε αντίπαλος να την νικήσει.
Για όλους αυτούς τους λόγους, έμεινε θρυλικός στην ιστορία ο Σπαρτιάτης Οπλίτης.

Μία παγκόσμια εξουσία βαμμένη στο αίμα

Μελετώντας το καθεστώς των ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια, συμπεραίνεται εύκολα, πως είναι αρκετά επιρρεπές στις κρίσεις, οι οποίες πηγάζουν συνήθως από αρκετά πολυάριθμες αιτίες που με την σειρά τους προβάλλονται είτε εξαιτίας των αδυναμιών του, είτε των συνθηκών που αντιμετωπίζει, επειδή αποζητά διακαώς την θέση του απόλυτου κυρίαρχου στην διεθνή σκακιέρα. Έτσι λοιπόν, αρκεί ένα τρομοκρατικό πλήγμα, όπως αυτό της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001, ώστε να περιέλθει σε χρόνια οικονομική ύφεση παρασέρνοντας με το άγχος του κι άλλα κράτη κλιμακωτά σαν ένα παιχνίδι ντόμινο.

Ενώ από την άλλη, βλέπουμε πως ένας πόλεμος, μπορεί να χρεώνει το αμερικανικό κράτος και κατ’ επέκταση τους φορολογούμενους με τα έξοδα του, αλλά το αντίθετο συμβαίνει με την οικονομία του η οποία εξέρχεται από την ύφεση εξαιτίας της παροχής χρήματος προς τις μεγάλες επιχειρήσεις που προσφέρουν σε αυτή την ενέργεια. Χαρακτηριστικά, το κράτος των ΗΠΑ εξαιτίας αυτής του της συμπεριφοράς, βρίσκεται με ένα τεράστιο έλλειμμα έναντι των τραπεζών οι οποίες αποπληρώνουν τα έξοδα των αλλεπάλληλων πολέμων ανά την υφήλιο. Έξοδα που αυξάνονται λόγω της συνέχισης της εμπόλεμης κατάστασης στις περιοχές αυτές, όπως το Ιράκ και το Αφγανιστάν.

Με αυτό λοιπόν τον τρόπο, η οικονομία της χώρας δέχεται τονωτικές ενέσεις, που αυξάνουν τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων. Και κάτι τέτοιο μπορεί να πραγματοποιείται με την επιβολή των οικονομικών συμφερόντων τα οποία αλληλοϋποστηρίζουν τον πλανητικό ιμπεριαλισμό, αλλά κι απευθείας με την αύξηση της φορολόγησης των πολιτών. Ενδεικτικά, ο πόλεμος στο Ιράκ, έχει ξεπεράσει σε έξοδα τα 500 δισεκατομμύρια δολάρια και αναμένονται να συνεχίσουν να αυξάνονται, εφόσον για να διασφαλιστούν τα οικονομικά συμφέροντα τα οποία τροφοδοτούν απευθείας τις μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις (καυσίμων και πολεμικού υλικού) χρειάζονται και την στρατιωτική παρουσία στην ταραγμένη περιοχή, αυξάνοντας όμως και την αντίδραση των Ιρακινών, δηλ την ένοπλη αντίστασή τους.

Γίνεται φανερό, πως και οι ΗΠΑ, έχουν μοιραία καταλήξει στην εικόνα που είχε και η ρωμαϊκή αυτοκρατορία, η οποία εκστράτευε ώστε να μεγαλώνει το κέρδος των εύρωστων πολιτών της. Οι οποίοι δεν υποκινούσαν μοναχά πολεμικές συγκρούσεις, αλλά πολλές φορές και συμμετείχαν σε αυτές. Κάτι που αύξανε την κοινωνική ανισότητα των πολιτών της, διότι τα κέρδη επενδύονταν με αποτέλεσμα να συγκεντρωθούν τεράστιες εκτάσεις γης σε μια ολιγάριθμη ομάδα. Η διαφορά με την κατάσταση των ΗΠΑ, έγκειται κυρίως στην φύση της περιουσίας των κερδοσκόπων καθώς το περιβάλλον της παγκοσμιοποίησης και η σύγχρονες οικονομικές διαδικασίες, αντικατέστησαν τα εκτάρια εδάφους με μετοχές μικρότερων ή μεγαλύτερων επιχειρήσεων, που σίγουρα αποφέρουν και ευκολότερο και γρηγορότερο κέρδος.

Ερχόμενοι τώρα στην μεγάλη οικονομική κρίση των ημερών, παρατηρούμε πως η μέθοδος είναι η ίδια, αλλά ακολουθεί μόνο την μια κατεύθυνση. Εκεί που τα κέρδη περνούν σε λίγα χέρια, η σημερινή κρίση απέδειξε, πως τα χρέη και τα βάρη μιας οικονομικής κρίσης, επιφορτίζουν το ευρύτερο σύνολο μιας κοινωνίας σαν κι αυτή. Γεγονός που και πάλι, εξαιτίας της κλιμάκωσής της μετατρέπει την κρίση αυτή γρήγορα σε παγκόσμια. Και σίγουρα, δεν είναι καθόλου τυχαίο πως η μοναδική «λύση» την οποία προτείνουν και στις ΗΠΑ αλλά και στην «Ε».Ε., δηλ στις 2 από τις ισχυρότερες οικονομίες του κόσμου, είναι ο κρατικός προστατευτισμός που συνεπάγεται με «κοινωνικοποίηση» του χρέους προς όλους τους φορολογούμενους, παρότι αυτό αφορά την ολιγάριθμη ομάδα ατόμων που καρπωνόταν τα μέχρι πρότινως κέρδη. Υπάρχουν επομένως όλες οι παράμετροι, δεν φαινόταν να υπάρχει εκείνη που «τονώνει» την οικονομία των ΗΠΑ. Δηλαδή κάποια πολεμική επιχείρηση.

Εδώ λοιπόν, ήρθε προ λίγων ημερών μια «αφανής» είδηση, δημοσιευμένη στην βρετανική εφημερίδα Guardian, να συμπληρώσει κι αυτό το κενό. Αφορά, την απαίτηση του πρωθυπουργού του Ισραήλ, Εχούντ Ολμέρτ, για σχεδιασμένη επίθεση εναντίον του Ιράν την οποία κι αρνήθηκε ο πρόεδρος Μπους. Με αφορμή την 60η επέτειο από την ίδρυση του σιωνιστικού κράτους (14 Μαΐου), ο εβραίος πρωθυπουργός ζήτησε έμπρακτη υποστήριξη σε πολεμική ενέργεια εναντίον του Ιράν με πρωταρχικό στόχο την καταστροφή των πυρηνικών του εγκαταστάσεων.

Κάτι που απέρριψε ο πρόεδρος των ΗΠΑ χρησιμοποιώντας σαν δικαιολογία, την ένταση που θα μπορούσε να προκαλέσει αυτό, τόσο από τις αντιδράσεις των Περσών όσο και στα σημεία όπου παραβρίσκονται οι στρατιωτικές δυνάμεις τους. Εδώ μάλιστα, θα πρέπει να συμπεριληφθεί και η μετά από λίγες ημέρες επίθεση της Γεωργίας εναντίον της Οσσετίας, η οποία τελικά και στέφθηκε με αποτυχία εξαιτίας της άμεσης αντίδρασης της Ρωσίας, αναγκάζοντας τις ΗΠΑ να προστρέξουν στην υποστήριξη του συμμάχου τους στην περιοχή. Αν δε, η τελευταία περίπτωση συνδυαστεί με την γενικότερη κατάσταση που έχει προκαλέσει ο αμρικανοσιωνιστικός ιμπεριαλισμός, τότε καθίσταται σαφές πως μια τέτοια σύγκρουση θα μπορούσε να μετατραπεί σε ευρείας κλίμακας σε πολλά ή και σε όλα τα μέτωπα.

Αν τελικά, επανέλθουμε στο ότι ένας πόλεμος, μπορεί να τονώσει την αμερικανική οικονομία, γίνεται αμέσως αντιληπτό, ότι η αναβολή του επιφέρει τα αντίστροφα αποτελέσματα. Δηλαδή, οικονομική αστάθεια, καθώς ένας αναμενόμενος πόλεμος σημαίνει κέρδη, τα οποία τελικά δεν ήλθαν διότι αυτός δεν συνέβη. Το γεγονός μάλιστα, ότι και στις δυο περιπτώσεις (τόσο η κρίση, όσο και η συγκέντρωση των κερδών) αφορά μεγάλες τράπεζες, δεν πρέπει να προσπεραστεί σαν τυχαία σύμπτωση. Όπως και η εξάρτηση των πολέμων αυτών, από και προς την υποστήριξη των σιωνιστών, οι οποίοι καθώς φαίνεται -για άλλη μια φορά-, κυριολεκτικά σέρνουν τον κόσμο στην ουρά του άρματός τους…

Ο «Απελευθερωτικός Στρατός Ενιαίας Μακεδονίας» πίσω από την απόπειρα δολοφονίας του Γκλιγκόροφ το 1995;

Νέα εκδοχή για τη δολοφονική επίθεση στον πρόεδρο της ΠΓΔΜ Gligorov το 1995, με ελληνικό ενδιαφέρον, έρχεται στο φως της δημοσιότητας. Σύμφωνα με ισχυρισμούς του πρώην υπουργού Εσωτερικών Ljubomir Frckovski πίσω από την απόπειρα δολοφονίας του τότε προέδρου της ΠΓΔΜ Kiro Gligorov κρύβεται το Γραφείο Ασφαλείας και Αντικατασκοπίας της χώρας και υπερεθνικιστική οργάνωση, η ύπαρξη της οποίας έγινε πρόσφατα γνωστή στην ελληνική κοινή γνώμη.

Στις 3 Οκτωβρίου 1995 στις 09:50 ένα παγιδευμένο αυτοκίνητο μάρκας Citroen Ami 8 εκρήγνυται μπροστά από το ξενοδοχείο Bristol, στο κέντρο της πόλης των Σκοπίων, απ΄όπου περνούσε ο πρόεδρος Gligorov, με αποτέλεσμα το σοβαρό τραυματισμό του και το θάνατο του υπηρεσιακού του οδηγού και ενός περαστικού. Από την έκρηξη των 20 κιλών εκρηκτικών ο Gligorov έχασε το δεξί του μάτι και παραμορφώθηκε το πρόσωπό του. Οι αρχές απαγόρευσαν τότε την είσοδο και έξοδο των αυτοκινήτων απο τα Σκόπια σε μια προσπάθεια να βρεθούν οι υπεύθυνοι της δολοφοινικής απόπειρας ωστόσο αυτό δε κατέστη μέχρι σήμερα δυνατό. Είχε προηγηθεί η υπογραφή της Ενδιάμεσης Συμφωνίας μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών Ελλάδος Κάρολου Παπούλια και ΠΓΔΜ Στέβο Τσερβένκοφσκι στη Νέα Υόρκη στις 13 Σεπτεμβρίου 1995.
Κατά καιρούς εμφανίστηκαν διάφορες εκδοχές για το ποιος κρύβεται πίσω από τη δολοφονική απόπειρα. Σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ βρέθηκε στο στόχαστρο της Μίρα Μάρκοβιτς και του Μάρκο Μιλόσεβιτς (συζύγου και γιου του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς), εξαιτίας του αγώνα του κατά των κυκλωμάτων που διακινούσαν ναρκωτικά και τσιγάρα μέσω του εδάφους της ΠΓΔΜ προς τη Σερβία και στη συνέχεια προς τις χώρες της δυτικής Ευρώπης. Τον Οκτώβριο 1999 η τσέχικη αστυνομία συνέβαλε ένα Αλβανό της ΠΓΔΜ με το ψευδώνυμο Ασλάμι, αρχηγό συμμορίας που διακινούσε ναρκωτικά και υπόπτου για συμμετοχή στη δολοφονική απόπειρα.
Άλλες αναφορές έκαναν λόγο για εμπλοκή ξένων υπηρεσιών που ήθελαν της αποσταθεροποίηση της περιοχής (μία μέρα πριν την επίθεση ο Gligorov πραγματοποίησε επίσκεψη στο Bελιγράδι και συμφώνησε με τον Σλ. Mιλόσεβιτς για την εξομάλυνση των σχέσεων των δύο χωρών).
Ωστόσο, ενδιαφέρουσες πληροφορίες δημοσίευσε χθες το FOCUS Information Agency για τον υπουργό Εσωτερικών Ljubomir Frckovski, ο οποίος απέφευγε τη δημοσιότητα για δύο μέρες μετά τη δολοφονική επίθεση και εμφανίστηκε μετά μαζί με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Gjuner Ismail, ανακοινώνοντας ότι έχουν σημαντικές πληροφορίες για τους δράστες. Σύμφωνα με αυτούς πίσω από την απόπειρα δολοφονίας κρύβεται η υπερεθνικιστική οργάνωση "Απελευθερωτικός Στρατός της Μακεδονίας" (Liberation Army of Macedonia) που έχει την έδρα της στην Αυστραλία. Ο ισχυρισμός αυτός, επαληθεύεται από το γεγονός ότι μία μέρα πριν (2 Οκτωβρίου 1995) και ενώ ο Gligorov βρισκόταν στο Βελιγράδι, εστάλησαν επιστολές σε ορισμένες εφημερίδες των Σκοπίων με το μήνυμα «έσυ έθαψες τη Mακεδονία εγώ θα θάψω εσένα». Αξίζει να αναφερθεί ότι διάφορες ακροδεξιές ομάδες των Σκοπίων και του εξωτερικού έκαναν τότε λόγο για εξαγορά του σκοπιανού προέδρου από την ελληνική κυβέρνηση για το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ.
Η σκοπιανή εφημερίδα Vecer έγραψε χθες ότι οι ισχυρισμοί του πρώην υπουργού Εσωτερικών, ότι δηλαδή στέλεχος του Γραφείου Ασφαλείας και Αντικατασκοπίας του αποκάλυψε ότι συμμετείχε στην απόπειρα δολοφονίας του Gligorov, θα τον φέρουν αντιμέτωπο με τη δικαιοσύνη για απόκρυψη στοιχείων.
Ολα αυτά που συμβαίνουν στο γειτονικό τριτοκοσμικό κράτος ίσως θυμίζουν έντονα τη διαπλοκή των μυστικών υπηρεσιών, του παρακράτους και των υπερεθνικιστών οργανώσεων (βλ. "Γκρίζοι Λύκοι") της Τουρκίας. Το ερώτημα παραμένει κατά πόσο υπάρχει απειλή από τον λεγόμενο «Απελευθερωτικό Στρατό Ενιαίας Μακεδονίας», την ύπαρξη του οποίου αποκάλυψε ο έγκριτος αμυντικός αναλυτής Μ. Ηλιάδη (“Kόσμος του Επενδυτή”, 09/06/07), η οποία φαίνεται πως διαθέτει και παραρτήματα στο εξωτερικό, προφανώς στους κόλπους της σκοπιανής ομογένειας.
Πάντως, οι ελληνικές υπηρεσίες διαθέτουν πλήρη στοιχεία για τον εν λόγω «στρατό», από το έμβλημά του (όρθιος λέων, ίδιος με αυτόν που είναι στο έμβλημα του VMRO-DPMNE και το αστέρι της Βεργίνας), τη μαχητική ικανότητα, οργάνωση και τα τμήματα που διατηρεί σε περιοχές πλησίον των ελληνικών συνόρων, τις διασυνδέσεις με στελέχη των υπηρεσιών εσωτερικής ασφαλείας, τον εξοπλισμό του και τον τρόπο που τον απέκτησε, τα ονόματα της ηγεσίας του και τις σχέσεις με τον πρωθυπουργό Ν. Γκρουέφσκι, τον υπουργό Εξωτερικών Α. Μιλόσοσκι, τους υπουργούς Εσωτερικών και Άμυνας και αρκετά άλλα κυβερνητικά στελέχη. Για τις μυστικές υπηρεσίες της γείτονος και τη διαπλοκή της ηγετικής ομάδας των Σκοπίων με το οργανωμένο έγκλημα έχουμε αναφερθεί εκτενώς στο παρελθόν.

Πηγη: http://strategy-geopolitics.blogspot.com/2008/10/1995.html